Κάποιες χαοτικές σκέψεις για το Κ.Κ.Ε

Αφορμή για αυτό το άρθρο, είναι τα τελευταία γεγονότα που βιώνουμε και η στάση του ΚKE. Κοιτάζοντας τις δημοσκοπήσεις στα αστικά κωλοκάναλα και τα καθοδηγούμενα blogs, διαπίστωσα ότι υπάρχει ζήτημα αν οι κομμουνιστές της Ελλάδας θα πάνε στην κάλπη να υπερψηφίσουν το Κομμουνιστικό κόμμα. Τίθεται ζήτημα και θα πάρω θέση σε αυτό.


Γνωρίζω πολύ κόσμο στο χώρο της αριστεράς που ενώ δεν ψηφίζουν ΚΚΕ, το θέλουν δυνατό. Αντιφατική στάση. Άσχτεα από αυτο, το ΚΚΕ  όμως θέλει να είναι δυνατό; θα ξεκαθαρίσω τι εννοώ. Το "κόμμα" έκανε τις επιλογές του, πολλές από αυτές όμως ήταν λανθασμένες, όπως αυτή η σεχταριστική μανία των τελευταίων ιδιαίτερα ετών. Κάνεις δεν ξεχνάει τις άπειρες θυσίες κομμουνιστών και αγωνιστών αυτού του τόπου. Το αντίθετο. Τους θαυμάζει και τους τιμά. Δε μπορείς όμως, όταν είσαι το κύριο λαϊκό κίνημα, να βασίζεσαι μόνο στην ιστορία μελών σου, αλλά πρέπει και να "πράξεις". Οι πράξεις αυτές σίγουρα δεν αφορούν την συγκυβέρνηση της αριστεράς, αφού ένα τέτοιο σενάριο είναι για γέλια πραγματικά. Εννοώ ότι σαν ηγεσία πρέπει να διαλέξεις. Ή αστικοποιείσαι και με τη βούλα, ή περνάς στην αντεπίθεση ακόμα κι αν χρειαστεί και πάλη με το αστικό σύστημα. Όταν όμως λέμε "Πάλη", εννοούμε "Πάλη"...

Το κακό με το ΚΚΕ είναι ότι έχει ξεχάσει αυτές τις λέξεις που προανέφερα. Αγαπητέ Χαλβατζή, που σε θεωρώ τίμιο αγωνιστή, δεν περιμένεις τον λαό να αλλάξει, αλλά αντίθετα πας εσύ στο λαό, τον αγκαλιάζεις κι ας διαφωνεί. Δημιουργείς πολιτική συνείδηση στον κόσμο, κοινώς τον μορφώνεις και δεν τον βαφτίζεις πρόβατο, ακόμη και αν είναι. Που θέλω να καταλήξω; Ότι ποτέ μια ψήφος δεν είναι τυχαία, όπως θέλουν να μας πουν. Αν το ΚΚΕ από 8,5% πέσει σε χαμηλότερα ποσοστά, έχει ευθύνη και το ίδιο, εκτός από τους συστημικούς οργανισμούς.

Αναγνωρίζω ότι μια ψήφος στο ΚΚΕ είναι δύσκολη ψήφος, ανέκαθεν, και εδώ δε χωρά αμφιβολία, αλλά και το "Κόμμα" δε φρόντισε να ανοιχτεί σε πλατιά λαϊκά στρώματα, ώστε να μην συρρικνωθεί.  Δημιουργώντας αντιπάλους σε μια συντηριτική κοινωνία μόνο να χάσεις μπορείς και μιλάω για τον φτωχό και άνεργο κόσμο, που σήμερα είναι πολύς.

Έκανα απλά κάποιες σκέψεις διάσπαρτες και χύμα. Το κόμμα της "πρωτοπορίας" οφείλει να είναι όντως πρωτοποριακό χωρίς εμμονές και σεχταρισμους. Επίσης οφείλει να εμπεδώσει πως υπάρχουν κι άλλοι αγωνιστές που και ξύλο έχουν φάει και μακρονήσια έχουν πάει και σε ασφάλειες με τις ώρες έχουν περάσει και έχουν παλέψει για τις ιδέες τους με μεγάλο τίμημα.

Ο "Αγώνας" δεν είναι χωράφι κανενός σύντροφοι.