Μόνο χρήμα και άγιος ο Θεός

Έχουμε φτάσει στο εξής σημείο. Μια ολόκληρη κοινωνία να ασχολείται μόνο με το χρήμα. Όπως διατυπώνεται η κοινή γνώμη, δε θέλει κανείς μνημόνιο, αλλά θέλει και να παραμείνει στο ευρώ. Βυθίζομαι σε περισυλλογή και αναρωτώ τον εαυτό μου. Κάτσε ρε μάστορα, δε γίνονται όλα όπως να' ναι και ότι να' ναι.


Με λίγα λόγια, ο κόσμος επιζητεί την λεγάμενη "σταθερότητα". Έχει μπει σε ένα ψυχολογικό τούνελ που δεν έχει τέλος. Έχει μπλοκαριστεί και είναι πραγματικά κρίμα. Αν όντως ο λαός είναι αγανακτισμένος, επιβάλλεται να το δείξει και με τις πράξεις του. Όλα έχουν ένα τίμημα και εδώ δεν συζητάμε για κόστος. Για πιο κόστος; Τι χάσει όλος αυτός ο κόσμος; Και ξηγούμαι.

Το χρήμα κινεί τα πάντα, αφού με αυτό ευημερούν οι πολίτες μια οργανωμένης κοινωνίας. Για αυτό ακριβώς παλεύουν να ανέβουν σκαλάκια, κλίμακες και να εδραιωθούν. Σαν τους κοτσαμπάσηδες ένα πράμα. Έχω λεφτά... είμαι κομπλέ, εγώ, το σπιτάκι μου και η γυναικούλα μου. Κι ας έχει φωτιά ο διπλανός. Όσο εγώ είμαι καλά δε γαμιούνται οι άλλοι. Δεν είναι όμως έτσι σύντροφοι. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι τόσο μίζερη. Υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα που πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι εκτός από το ευρώ ή δραχμή. Δυστυχώς οι μάζες επιτέλους πρέπει να κοιτάξουν τον καθρέφτη και να απεγκλωβιστούν.

Αναρωτήθηκε κανείς πόση αποξένωση έχει φέρει το χρήμα με την σημερινή του μορφή; Πόσος κόσμος δεν βρίσκεται να συζητήσει, να εκδηλωθεί, να αγαπήσει, να μαλώσει; Όλοι είναι ύποπτοι μεταξύ υπόπτων. Τι να το κάνω το ευρώ όταν τα νοσοκομεία μου παραπέουν, η παιδεία είναι απλά ένα πτυχίο για εδραίωση και καταπάτηση άλλων;
Οι νέοι μεγαλώνουν και ωριμάζουν με φοβίες, έρμαια ενός μέλλοντος-παγίδα, που άθελά τους μπαίνουν στο παιχνίδι και στο κόλπο του συστήματος. Παιδιά-ρομπότ. Δε θα πάρω. Μπορεί να σκέφτομαι αναρχοατομικιστικά αυτή την στιγμή, αλλά δυστυχώς όταν δεν υπάρχουν διέξοδοι πρέπει να βρεις το αντίδοτο.

Γαμώ το δίλημμά τους λοιπόν... με κάθε κόστος.