Με συντροφιά τα βινύλια μου...

Ποτέ δεν που άρεσε το cd και δεν την βρήκα μαζί του.Δεν υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος λόγος, απλά ένοιωθα πολύ πιο όμορφα με το βινύλιο.Είναι φετίχ, είναι αρρώστια.Οι συλλέκτες γνωρίζουν πολύ καλά, πως κάθε κομμάτι στην δισκοθήκη το πονάς σαν παιδί σου.Δε θα μπω σε αντιπαράθεση για το πιο φορμάτ από τα δύο είναι καλύτερο, γιατί νομίζω είναι χαζομάρα.
Κοίταζα χτες την δισκοθήκη μου, που παρεπιπτόντως δεν είναι δα και τεράστια και σκέφτηκα "δεν κάνω ένα αρθράκι με ένα best of";

Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ να παραθέτω κάποιους δίσκους που ίσως κάποιοι θα ανακαλύψουν και κάποιοι παλιότεροι σίγουρα θα τους γνωρίζουν.Για πάμε λοιπόν σύντροφοι.

Μουσικές Ταξιαρχίες - Μουσικές Ταξιαρχίες 1982
Ντεμπούτο για την μπάντα του Τζίμη Πανούση σε ένα δίσκο πραγματικό καφριλίκι.Τα μπάσα δίνουν και παίρνουν, το gatefold εξώφυλλο φουλ στην φωτογραφία, οι στίχοι τσεκούρι.Τι άλλος θες; όλα είναι εδώ.Μετά από πάρα πολλές ακροάσεις στη ζωή μου, είναι φορές που πραγματικά χρειάζομαι να ακούσω "το χαπάκι σου", όπως ο μανιακός καπνιστής ζητάει τσιγάρο.

Camel - The Snow Goose 1975
Προσωπικά η απόλυτη και πιο αδικημένη μπάντα στο prog rock.Βάζεις το δισκάκι και ταξιδεύεις.Λίγα συγκροτήματα κατάφεραν ενώ έχουν χαλαρά περάσματα να σε τσιτώνουν τόσο.Jazz drums με σόλα όνειρο κ ένα μπάσο στον κόσμο του.Ουσιαστικά η μπάντα προσπαθεί να συγκινήσει και το καταφέρνει.Σε επόμενους δίσκους ψάχνανε για χρηματοδότη και δεν έβρισκαν, γι' αυτό και κυκλοφορούσαν τους δίσκους από δική τους ανεξάρτητη εταιρία.Μουσική βιομηχανία!

Clutchy Hopkins - The Life of C. Hopkins 2006
Εδώ πάμε σε τελείως διαφορετικά μονοπάτια. Χωρίς την βοήθεια της τεχνολογίας ο συμπαθής Clutchy μαγεύει με ύπουλες μελωδίες και κατατονικούς ρυθμούς.Στίχοι δεν υπάρχουν, φωνητικά δεν υπάρχουν σε αυτό το δημιούργημα.Ίσως δεν χρειάζονται λόγια σε μια τέτοια δουλειά. Άγνωστος για πολλούς, αξίζει να τον ακούσετε.

The Cure - Three Imaginary Boys 1979
Τι να λέμε τώρα έτσι; Δισκάρα με τα όλα της. Πρωτόγονο, αλλά ατελείωτα συναισθήματα.Πολλά Cure μου αρέσουν, αλλά το συγκεκριμένο LP έχει κάτι το ακατέργαστο που με μαγεύει.Είναι αυτό που λέμε "ξυπνάνε θύμησες".Εύγε Cure. Ευχαριστούμε.

Front 242 - Official  Version 1987
Καμμένες καταστάσεις. Ηλεκτρονική 80's με ψύγματα βιομηχανοποιημένου ήχου, ή αλλιώς αυτό που λέμε dark wave.Οι πρωτομάστορες κατά πολλούς Front 242 σε αυτό τον δίσκο δίνουν ρέστα.Αρκεί να ακούσει κανείς το "Masterhit part I&II" και θα καταλάβει.Τα τυπάκια, μακρυά από μοντερνίλες και δηθενιές σε γεμίζουν με ενέργεια. Χορεύεται και χωρίς να κουνιέσαι...

Eloy - Dawn 1976
Πέμπτος κατά σειρά δίσκους των Γερμανών και νομίζω παρόλο που όλες οι δουλειές του σε γενικές γραμμές πηδάνε, στο Dawn εν έτει 1976 σπέρνουν και θερίζουν.Προσωπικά πιστεύω το βινυλιάκι αυτό είναι διαμάντι και αξεπέραστο. Πολλές ώρες κουβέντας για το ποιος δίσκος είναι καλύτερος από Eloy. Στέκομαι σε αυτόν, για έναν και μόνο λόγο.Μου παίρνουν τα μυαλά τα γυρίσματά του.

Judas Priest - Sad Wings of Destiny 1976
Να ξεκινήσω από εξώφυλλο; Από πού; Πείτε μου.Ποιος δεν έχει ακούσει το "Victim of changes" και δεν έχει αναρωτηθεί γενικώς, ποιος δεν έχει ακούσει το "Dreamer deciever" και δεν έχει δακρύσει.Ο δίσκος ακούγεται ολόκληρος με σηκωμένη τρίχα, καθώς οι Priest θέτουν μαζί με Sabbath τις βάσεις για το μετέπειτα όπως το γνωρίζουμε Heavy Metal. Όσο πιο παλιά, τόσο πιο καλά. Αγνά πράματα.Κορυφαίο στο είδος του.

Διονύσης Σαββόπουλος - Βρώμικο ψωμί 1972
Α ρε Νιόνιο τι ωραία ξεκίνησες... Σαββόπουλος από τα παλιά που ίσως οι νεότεροι να μην τον έχουν ανακαλύψει ακόμα.Η δίσκος σφύζει από ψυχεδέλεια, κρουστά και νταούλια.Στίχος ξυράφι.Ήμουν ανάμεσα σε αυτόν και στον "Μπαλλό".Πραγματικός αγνώριστος ο Διονύσης και επαναστατικός στο φουλ, σ'ένα δίσκο που δεν πρέπει να λείπει από κάθε αυτοαποκαλούμενο προοδευτικό σπίτι.

Iron Maiden - Killers 1981
Λίγο πολύ όλοι γνωρίζουν τους Maiden. Δεν είμαι λάτρης ούτε πωρομένος Maidenάς, αλλά θα κάνουμε μια εξαίρεση κύριοι. Ναι, είναι δισκάρα heavy με αμέτρητες πινελιές punk. Ο Dianno μου είναι συμπαθέστατος και ανώτερος για μένα σε ψυχή από τον Dickinson. Διαφωνίες δεκτές. Ο Eddie στο εξώφυλλο σοκάρει την Εγγλέζικη κοινωνία, τα τραγούδια φουλ εμπλουτισμένα με τσαμπουκά και αντίρρηση.Έτος 1981.

Fields of the Nephilim - Burning the fields E.P 1984
Πως μπορώ να είμαι αντικειμενικός εδώ ρε σεις; Μιλάμε για αποθέωση. Όλοι κάποια στιγμή να ξεφύγουμε, να πούμε "δε γαμείς"; Αυτό ακριβώς το συναίσθημα με διακατέχει ακροάζοντας και ασπάζοντας ευλαβικά το mini αυτό album. Πρωτοπορία σε όλα.Ήταν η απαρχή για την μετέπειτα λαμπρή συνέχειά τους.Ναι! Ρομαντισμός και βία βαδίζουν μαζί...




Έβαλα απλά 10 αλμπουμάκια που μου ήρθαν στο μυαλό και τα γουστάρω στο φουλ. Είμαι λάτρης του παλιού ήχου, γι'αυτό και η επιλογή ήταν αυτή που είδατε. Σε άλλη φάση μπορεί και να έβαζα άλλα. Πάντως ήταν κάποιοι δίσκοι που με έχουν στιγματίσει και με έχουν συντροφέψει σε πολλές φάσεις της ζωής μου.
Θα επανέλθω κάποια στιγμή με πιο εξειδικευμένη κουβέντα πάνω σε μουσικές...